‘Catharinakerk is ook het huis

'Catharinakerk is ook het huis van het dorp'

door Annemarie Zevenbergen
D
e drie gebrandschilder­de ramen in de Zoute­landse Catharinakerk trekken meer de aan­dacht dan ooit. Gevat in lichtst­enen bogen van schoonmetsel­werk, verbeelden de vensters het visioen van Ezechiël in paarstin­ten, smaragdgroen, blauw en brons. In het middelste raam een verzegelde boekrol met zeven ze­gels: een profetie over wat gaat ge­beuren. Haast symbolisch zet de binnenvallende herfstzon de tafe­relen in helder licht.
Het monumentale godshuis onder­ging een grootscheepse restauratie, zowel binnen als buiten. Morgen wordt de kerk officieel overgedra­gen aan de kerkenraad. Het waren negen maanden van keihard wer­ken, waarbij Zoutelande zich niet onbetuigd liet. Talloze vrijwilligers staken de handen uit de mouwen en met diverse acties werd geld in­gezameld.
De kerk is en blijft de spil van de gemeenschap. Zeker nu het ge­bouw ook voor meer dan alleen re­ligieuze doeleinden gebruikt gaat worden. 'De deur gaat open', zoals dominee Gerrit Ruitenburg het omschrijft.
 
H
et gebouw is er klaar voor. Zo zijn de stoelen eenvou­dig te verplaatsen, is er een compleet beeld- en lichtplan en zijn de sanitaire voorzieningen vernieuwd en uitgebreid. Zelfs vloerverwarming ontbreekt niet.
Die grondige opknapbeurt was ze­ker geen overbodige luxe. Zout liet zijn sporen duidelijk na in stenen en voegwerk, zodat het gebouw op een aantal plaatsen fors was aangetast. „In de 'bus' bijvoor­beeld, sneeuwde het zoutkristal­len. Dat gebeurt nog steeds, maar nu is het beheersbaar", vertelt Jan Louwerse. Hij is lid van de project­groep die zich bezig hield met de restauratie en is tevens voorzitter van het rentmeestercollege. Hij laat dan ook met gepaste trots 'zijn' kerk zien. Tussendoor geeft hij vrijwilligers aanwijzingen om de laatste puntjes op de i te zetten. Het godshuis oogt licht en open.
De veelvuldige toepassing van glas geeft het geheel een transparant en open aanblik. Zo is de ovale Avondmaalstafel van glas, evenals het doopvont en de lessenaar. Blik­vanger is ongetwijfeld het glazen kruis boven de ingang van de kerk, uitgevoerd in geeltinten. Het vervangt het donkerhouten kruis dat jarenlang de kerk sierde.
De bekleding van de stoelen, in twee tinten paars, harmonieert met die van de gebrandschilderde ramen. Aardig detail: zowel het knielkussen als de collectezakjes zijn uitgevoerd in een zachte, li­la- kleurige stof.
„Het is geen grote kerk, dat heeft zijn beperkingen. Maar dat is tege­lijkertijd ook de charme van het gebouw. Een architect heeft ooit een schets gemaakt voor een aan­bouw aan de noordgevel, half ver­zonken in de grond. Ik ben blij dat dat niet gedaan is. Dat zou een te grote aantasting van de kerk zijn."
Een grote wens heeft de project­groep nog. Jan: „Het orgel heeft een technische opknapbeurt no­dig. Toen wij in Meliskerke naar de Ichtuskerk gingen tijdens onze verbouwing, hoorde je toch wel verschil. Dat klonk veel krachtiger.
Ons orgel heeft een 'boost' nodig.
Dat is ook belangrijk als er concer­ten op gegeven geworden. We zijn trouwens heel gastvrij ontvangen in Meliskerke. We hadden om de week een gezamenlijke dienst. Een prachtige ervaring. Als we onze ei­gen dienst hadden, ging Melisker­ke naar de dorpskerk in Biggeker­ke."
Dominee Gerrit Ruitenburg houdt er van om in z'n eentje naar de kerk te gaan en er te zin­gen. De akoestiek is nog steeds naar zijn zin. „ Het zingt heerlijk".
Vrijdag begint de officiële bijeen­komst om 16.00 uur. Zaterdag kun­nen dorpsbewoners tussen 10.00 en 13.00 uur de kerk bekijken. Zon­dag is de eerste dienst. De domi­nee leest dan het verhaal van Simson voor en gaat daarbij wat uitgebreider in op de plaats van de kerk in de samenleving. „ Dat vind ik nu heel toepasselijk."




Jan Louws van de projectgroep is tevreden met de restauratie: „We hebben met moderne middelen toch de oude waarde van de kerk weten te behouden.
foto Ruben Oreel