Golfbrekers zijn hinderpalen tijdens strandwandeling

Een stralend zonnetje is geen vereiste voor een stevige strandwandeling, maar wel mooi meegenomen. Bij Zoutelande moet je eerst de hoge duinen beklimmen om het strand te bereiken. Maar dan heb je ook een weids uitzicht, dat bij helder weer vrijwel het gehele eiland Walcheren omvat. De vuurtoren van Westkapelle, de Lange Jan van Middelburg en de Sardijntoren in Vlissingen staan als bakens in het landschap.

 

Langs de waterlijn staat een batterij hengels in gelid opgesteld, nauwlettend in het oog gehouden door hun eigenaars, gekleed in waterbestendige pakken. Er is een wedstrijd gaande, maar de vis wil niet bijten.


Een van de deelnemers haalt zijn lijn binnen, om die van nieuw aas te voorzien. Drie haken aan een lijn is het maximum, verklaart hij. Iedereen gebruikt zagers, wormen borstelig als duizendpoten. "Sommigen gooien de lijn tweehonderd meter uit," vertelt de man. "Het materiaal wordt steeds beter.

 

Niet alleen de werpmolentjes, maar de hengels ook, met tegenwoordig stokken van vijf tot zes meter. Als je niet uitkijkt, gooi je bij je buurman in zijn oog." We verlaten de vissers om serieus aan de wandeling te beginnen. Het eerste paviljoen laten we links liggen. Een consumptie moet worden verdiend. Anders bereiken we nooit ons einddoel Vlissingen.


Ruiters hebben hun paarden uit stal gehaald voor de eerste straötochten, al dan niet officieel. Er liggen geen olievlekken meer op het zand. Een uitgebreide zwerm eenden dobbert op het water. Uit te rusten van hun trektocht? Of genieten ze ook van een Zeeuws uitje, vragen wij ons af.

 

De restanten van een vroegere duiktoren staan in het water. De voet wordt nog net door de golven omspoeld. Het strand is verhoogd door zandopspuiting. Daarom is de duiktoren grotendeels gesloopt. Evenals in Vlissingen werd verder gebruik te gevaarlijk bevonden. Zoeken Water stroomt in smalle, maar soms ook brede geulen naar de zee. De golfbrekers vormen vaak letterlijke hinderpalen. Het is zoeken naar een doorgang. Wie slim is houdt zijn voorgangers in de gaten. Kinderen spelen langs de waterlijn met emmertje en schepje, onder wakend oog van pappa. Een jongetje rent met zijn vrachtauto naar zijn zusje om te helpen zand te transporteren. Beslist geeft zij hem aanwijzingen. We naderen strandpaviljoen Piet Hein bij Westduin. Het is tijd voor soep of koffie en een sanitaire stop, na een uurtje lopen. Bovendien beginnen de nieuwe schoenen te schrijnen. We laten ons koesteren in de zon, zoals vele anderen. Ouders sjouwen kinderwagens of bolderkarren de duintrappen af. De kinderen zijn het eerst beneden.

 

Hengel
Het wordt steeds drukker naarmate het later op de middag wordt en wij Vlissingen naderen. De nieuwe contouren van de stad met hoogbouw langs de boulevards doemt ineens op. Ook hier is een hengel wedstrijd gaande. Een van de deelnemers heeft beet. Het blijkt slechts een krab, constateert de hengelaar teleurgesteld. Hij werpt zijn vangst terug het water in. Een pootje blijft achter. Vrouwen achter de hengel hebben we niet ontmoet.

Bij de Nolledijk in Vlissingen kloppen we het zand uit de schoenen. Een hiel blijkt ontveld als gevolg van een doorgelopen blaar. Pleister en appelgebak verzachten het leed.

Hans Tabbers
Van Zoutelande naar Vlissingen is een afstand van ongeveer acht kilometer, zonder pauzes te lopen in anderhalf tot twee uur. Onderweg bevinden zich diverse strandpaviljoens. Zonder gebruik van consumptie wordt daar doorgaans een vergoeding gevraagd voor gebruik van het sanitair.
Bron: PZC 18 februari 2003