Hier wandel je op eenzame hoogte

door Jan van Damme
Hier wandel je op eenzame hoogte.

V
an de kalkoen zijn alleen de bot­jes over. Stille nacht heilige nacht zit zo in ons hoofd gebeiteld, dat we er onze naasten gillend gek mee maken. Stop met dat neuri­ën! De kerstboom heeft inmiddels meer bal­len dan naalden.
Kerstmis 2009 is voorbij. Nu oud en nieuw nog, dan kunnen we het tenminste over de jaren tien gaan hebben. Nul is nu eenmaal niks. Om de tijd tot die volgende drempel te overbruggen, gaan veel voldane kerstdi­neerders deze dagen aan de wandel. Een beetje pit opdoen in een dit jaar vroeg verijs­de, maar toch opwarmende wereld. We dur­ven het aan deze keer een tip te geven voor iedereen, die eens iets anders wil dan het oude vertrouwde ommetje rond het huis. Waar ga je de benen strekken als je in Zee­land echt even weg wil zijn?
De locatie, die zich als vanzelf aandient, is de kust van Dishoek. Met een hoogte van 47 meter ligt daar het hoogste duin van Neder­land te wachten.
We stijgen via een trap, 120 treden met een onlangs vernieuwde leuning. Kraakhelder weer, dat was de voorspelling. Tegen de tijd dat we de top bereiken komt er een onaan­gekondigde zeemist opzetten. Het is och­tend, rond 9 uur. Grote delen van het schelp­pad over de duinen zijn nog met ijzige sneeuw bedekt. Die knerpt alsof je een berg- wandeling in Zwitserland maakt. Zo ademt het ook, de lucht is ijl. De mist wordt zo dicht, dat de hele Noordzee opgaat in het grijs. Het water is alleen nog hoorbaar, net als de voorbij stommelende schepen. Lof­zangen opWalcherse en Vlaamse vergezich­ten moeten even worden opgeschort.
Dit is een wandeling in een andere wereld. On-Zeeuws, of juist super-Zeeuws. Stram­me bomen en struiken vormen de begren­zing van het wandelpad. Ze weerkaatsen el­ke stap, elke kuch.
Als we het platform passeren, waar deltavlie­gers van zomerse thermiek dromen, maakt zich met veel misbaar een fazant los uit het struikgewas. Eigenlijk te dik om te vliegen, zo klinkt het.